Hola Milleiro
Apellido Fraga
Blason:En campo de azur,una banda,de oro,y en los vacios, tres estrellas de oro, de ocho punts en el jefe, y una venera, de plata,en el de la punta.Alias :En campo de oro,un árbol de sinople
Origen<IMG SRC="images/forum/icons/icon_razz.gif">ortugal
Historia:Apellido de origen portugues.En la ejecutoria de nobleza de los Vazquez Tenrreiro que conserva en su archivo Don Vicente Ruiz de Velasco del Ferrol se dice que la casa solar de los Fraga es en el Obispado de Lugo.Entroncaron con los Vázquez Torreiro.
Hay otro blason de origen italiano y otro blason de origen portugues de la provincia da Beira
Fuente: Araldis
observa que dice que es de origen portugues y en cambio en su historia dice que su casa solar esta en el Obispado de Lugo
Un saludo
Miguel Angel
Familia Fraguela
-
MIGUELANGEL
- Foreiro Maior
- Mensajes: 260
- Registrado: 02 Feb 2003, 09:00
- Ubicación: Ferrol
-
lamigueiro
- Foreiro Maior
- Mensajes: 344
- Registrado: 30 Oct 2001, 09:00
- Ubicación: Ferrol
- Contactar:
Fraguela
En principio o apelido -fraguela e -fraga non teñen por que ter o mesmo orixen xenealóxico, o ten etimolóxico que é outra cosa. No que si estou de acordo e que -fraguela ten como orixe as terras de Labacengos e está extendido por Somozas, Moeche, Cerdido, Cedeira, etc. Eu en varios documentos entre o XVII e o XVIII teño -da Fraguela e -de Fraguela. Evidentemente ten unha orixe topográfica que descoñezo. O que si poido apontar dende a miña propia experiencia é o seguinte. Sempre me preguntei quen deu a quen o meu apelido topográfico. Ou sexa foi o Lugar de Lamigueiro quen llo dou a familia ou o revés. Por fin entendín o dilema leendo un libro ( Narón un concello con Historia de Seu), que recomendo a todos para entende-lo proceso polo que determiñadas familias galegas do norde da Coruña, accederon a propiedade dos seus lugares, basicamente se resume nístes puntos:
* Os lugares e casais teñen na maioría dos casos orixen medieval anterior ó século XV. A mor parte deles pertenceron a igrexa que acaparaba a maior parte das terras en Galicia.
* Por outra banda as familias asentadas en Moeche, San Martiño e Somozas estan todas emparentadas e reemparentadas entre si en un número infinito de posibilidades dende inmemorial.
* Ístas familias accederon a propiedade, pola desamortización das terras do mosteiro de Sobrado, ántes de 1400. Ístes eran linaxes coñecidos da historia local: Lago, Monteiro, Piñeiro, Pita, etc.
* 4 xeneracións despois os seus descendentes directos tomarán os nomes dos lugares que ocuparon. É entón cando aparecen na zona antes de 1500 os apelidos topográficos: do Piñón, da Torre, da Fraguela, de Fenlle, de Nebril, de Villadóniga, do Lamigueiro.
* É o uso da forma -do- que hacia 1600 pasan todas elas a -de-, perdéndose despois dó 1800, o que da a pista sinxela= nome + propiedade: "Juan do Lamigueiro, que vive junto a las casas e lugar del mismo nombre", en 1612.
Ísta antiga costume de adoita-lo nome da súa erdade "de erdar: o que se pode trasmitir de xeneración en xeneración de seu", sigue estando de moda no XVIII, de xeito que superpóñense nalgúns casos dous "nomes de lugar", por exemplo dos descendentes do lugar de Piñón, adotado como apelido documentalmente a partir de 1535 usaron ademais:
- Juan de Piñón de Miranda.
- Juan de Piñón das Castiñeiras.
- Pedro de Piñón das Enchousas.
- Juan de Piñón do Hospital.
- Juan de Piñón de Miranda.
- Pedro de Piñón de Felgoso.
Todos eles lugares nos concellos antes citados. En sintesis, son familias emparentadas e reemparentadas entre si, que ocupan areas xeográficas que manteñen dentro do "clan", con políticas estudadas de transmisión do patrimonio a partir das dotes das fillas entre primos cruzados. Estudando o asunto das curadorías, ou titorías dos orfos e increible o coñecemento que ístes indivíduos posuían dos seus devanceiros, retraéndose a catro ou cinco xeneracións entre si, e nas súas declaracións coñecendo con detalle o parentesco entre eles, aun sendo en 4 grado de afinidade e un vivindo no lugar de Nebril, Cervo, Cedeira e o outro en Neda. Todo ísto a mín particularmente me fixo dudar do tan levado e traido, aillamento do campesiñado galego. Na Idade Moderna os nosos devanceiros movíanse polas terras veciñas, moio máis que nós que nos encerramos nas cidades e son poucos os que coñecen o que lles rodea.
Saudos
* Os lugares e casais teñen na maioría dos casos orixen medieval anterior ó século XV. A mor parte deles pertenceron a igrexa que acaparaba a maior parte das terras en Galicia.
* Por outra banda as familias asentadas en Moeche, San Martiño e Somozas estan todas emparentadas e reemparentadas entre si en un número infinito de posibilidades dende inmemorial.
* Ístas familias accederon a propiedade, pola desamortización das terras do mosteiro de Sobrado, ántes de 1400. Ístes eran linaxes coñecidos da historia local: Lago, Monteiro, Piñeiro, Pita, etc.
* 4 xeneracións despois os seus descendentes directos tomarán os nomes dos lugares que ocuparon. É entón cando aparecen na zona antes de 1500 os apelidos topográficos: do Piñón, da Torre, da Fraguela, de Fenlle, de Nebril, de Villadóniga, do Lamigueiro.
* É o uso da forma -do- que hacia 1600 pasan todas elas a -de-, perdéndose despois dó 1800, o que da a pista sinxela= nome + propiedade: "Juan do Lamigueiro, que vive junto a las casas e lugar del mismo nombre", en 1612.
Ísta antiga costume de adoita-lo nome da súa erdade "de erdar: o que se pode trasmitir de xeneración en xeneración de seu", sigue estando de moda no XVIII, de xeito que superpóñense nalgúns casos dous "nomes de lugar", por exemplo dos descendentes do lugar de Piñón, adotado como apelido documentalmente a partir de 1535 usaron ademais:
- Juan de Piñón de Miranda.
- Juan de Piñón das Castiñeiras.
- Pedro de Piñón das Enchousas.
- Juan de Piñón do Hospital.
- Juan de Piñón de Miranda.
- Pedro de Piñón de Felgoso.
Todos eles lugares nos concellos antes citados. En sintesis, son familias emparentadas e reemparentadas entre si, que ocupan areas xeográficas que manteñen dentro do "clan", con políticas estudadas de transmisión do patrimonio a partir das dotes das fillas entre primos cruzados. Estudando o asunto das curadorías, ou titorías dos orfos e increible o coñecemento que ístes indivíduos posuían dos seus devanceiros, retraéndose a catro ou cinco xeneracións entre si, e nas súas declaracións coñecendo con detalle o parentesco entre eles, aun sendo en 4 grado de afinidade e un vivindo no lugar de Nebril, Cervo, Cedeira e o outro en Neda. Todo ísto a mín particularmente me fixo dudar do tan levado e traido, aillamento do campesiñado galego. Na Idade Moderna os nosos devanceiros movíanse polas terras veciñas, moio máis que nós que nos encerramos nas cidades e son poucos os que coñecen o que lles rodea.
Saudos
Lamigueiro ©
Fraguela-Piñon
Interesante los comentarios compartidos por Milleiro y Lamigueiro sobre los apellidos Fraguela y Piñón. En los numerosos certificados de bautismo, matrimonio y defuncion (1667-1889) que poseo de los Piñón, oriundos de los valles de los rios Mestas y Mera, registrados en las parroquias de San Julian de Montoxo, San Martin de Cerdido y Santa Maria de Mera, aparecen 12 Fraguelas como testigos o padrinos de los respectivos eventos. En el certificado de defuncion de Pedro de Piñón da Couce en 1767 aparecen como testigos Francisco Antonio da Fraguela, Luis da Fraguela y Francisco Ignacio da Fraguela. Interesante anotar que a pesar de las aparentes buenas amistades entre las dos familias, no he podido documentar ninguna relacion sanguinia. Saludos, Jorge.
